Największe absurdy w firmach rzadko są ukryte. Wszyscy je widzą, wszyscy o nich wiedzą… i nikt nic z nimi nie robi. „Bo zawsze tak było”, spotkania bez decyzji, pomysły ludzi, które giną w ciszy. To właśnie tam uciekają pieniądze, energia i zaangażowanie zespołu. W nowym artykule z cyklu „Z Pamiętnika Kierownika #4” pokazuję, jak rozpoznać organizacyjne absurdy i dlaczego optymalizacja procesów zaczyna się od odwagi, nie od budżetu.

W praktyce często widać, że największą barierą nie jest brak planu, tylko brak zaangażowania ludzi na etapie jego tworzenia. Rozmowy indywidualne pozwalają nie tylko lepiej zrozumieć problem, ale też budują poczucie współodpowiedzialności za zmianę. To właśnie ten element decyduje o trwałości efektów.